27 سنبله، روز تعیین سرنوشت

عبدالاحد بهرامی

هرچند پیشینه دموکراسی و نظام مردم سالار در تاریخ سیاسی و اجتماعی کشور ریشه و سابقه طولانی ندارد. زیرا که در سالهای پسین قدرت در کشور، به مانند بسیاری از کشورها و جوامع دیگر انحصاری بوده و در دست و اختیار شخص، خاندان و یا گروه ویژه تمرکز یافته و منحصر گردیده بود. هیچ دستگاه قانونی و مدنی ناظر بر عملکرد دستگاه قدرت و کنترل آن نبود. هرآنچه خسرو می پسندید همان درست بود و ازلی و ابدی شمرده می شد. اگر گاه زمانی چرخشی در قدرت و حاکمیت صورت میگرفت، حال یا خشونت آمیز مانند جنگ برادرزاده ها (نواسه های احمدشاه درانی و یا کودتای خونین کمونیستی ) یا بصورت غیرخشونت آمیز و کودتای سفید، مانند کودتای سفید داودخان برعلیه پسرکاکایش؛ این تغییر و چرخش های قدرت حول و محور ثابت و معین بود و مردم را در آن هیچ نقش و جایگاهی نبود. به همین دلیل تاریخ سیاسی کشور مشحون است از تاریخ ستم و زور، جور و یغما، انحصار و تبعیض، برتری جویی و تمامیت خواهی. هیچ نقطه درخشان در عرصه سیاسی کشور و حاکمیت سیاسی آن نمی توان مشاهده کرد. به همین منوال اگر گاهی از نهادها و مراکز مدنی و مردمی و یا روند اصلاحات در کشور یاد می شود بازهم نقش مردم در آن صفر بوده و عناصر تعیین کننده باز همان زورمدارانی بودند که در قامت و ردای دیگر ظاهر گردیده بودند. زیرا شرایط و وضعیت داخلی و بین المللی آن را ایجاب می نمود. مانند تشکیل مجلس های فرمایشی لوی جرگه و ولسی جرگه از عهد امان الله خان تا زمان داودخان و نجیب الله و حکومت مجاهدین. البته شایان ذکر است که در این میان نباید در حق کسانی که خواسته اند در تاریخ سیاسی و اجتماعی کشور تغییرات و اصلاحاتی را وارد نمایند اجحاف نمود و تلاش و کوشش و فداکاری های آنان را نادیده انگاشت. ضمن ارج گذاری به کوشش ها و مبارزات چنین افراد و عناصر اصلاحگر و وطن دوست باید یادآوری نمود که متاسفانه به دلیل شرایط خاص تاریخی و اجتماعی بر رغم خواست آنان که به نحوی خواسته اند، یا سلطه و اقتدار خویش را در هرم قدرت مشروعیت و رنگ مردمی دهند؛ و یا روند و توجیه قدرت و حاکمیت را از آدرس مردم رهبری نمایند، بازهم هیچگاه به این موضوع به صورت واقعی آن، جامه ی عمل پوشیده نشده و در بسیاری موارد در حد ادعا باقی مانده است. به همین دلیل نیز کسانی را هم که آنان به جای نمایندگان مردم می نشاندند، نه بر اساس گزینش و انتخاب مردم بودند؛ بلکه به گونه ای توسط دم و دستگاه مقام های رسمی انتخاب می گردید.
با تغییرات اساسی که پس از سقوط حاکمیت سیاه طالبان در کشور رونما گردید و بویژه پس از انتخابات ریاست جمهوری 1383، مردم افغانستان برای اولین بار بصورت همگانی، آزاد، سری و مستقیم درتعیین سرنوشت شان اعمال اراده نمودند. همینطور پس از آن با انتخاب نمایندگانی به پارلمان در برنامه ریزی و ساخت قدرت سیاسی شریک گردیدند. بدون تردید انتخابات های گذشته خالی از کاستی و نقص نبود. گاه این نقص ها و کاستی ها در حدی اوج می گرفت و فزونی می یافت که روحیه یاس و ناامیدی ظاهرمی گشت. با وجود این مشکلات، نواقص و کاستی ها، انتخابات های گذشته از نقطه نظری این که این انتخابات بعد از سپری شدن قرن ها استبداد و خودکامگی و بعد از چند دهه جنگ، ویرانی و تباهی در افغانستان برگزار گردید، حایز اهمیت و دست آوردی بزرگ و قابل توجه محسوب می گردید. در مجموع می توان گفت که انتخابات های گذشته با همه کاستی های شان به عنوان نخستین قدم در جهت دموکراتیک ساختن نظام سیاسی در کشور تعبیر کرد؛ اینک بعد از چند سال بار دیگر مردم ما در آستانه یک آزمون بزرگ ملی دیگر قرار گرفته اند. گمان می رود که انتخابات پارلمانی پیش روی که هفته آینده( 27 سنبله 1389) برگزار می شود از حساس ترین و پر اهمیت ترین مقطع زمانی در تاریخ پر فراز و نشیب کشور، محسوب شود.
در این نکته جای هیچگونه شک و شبهه ای وجود ندارد مردم ما که سنگینی مشکلات نظام های غیر مردمی گذشته را، تا هنوز به شانه های خویش حمل کرده اند و ترس از برگشتن به گذشته را دارند و هرگز نمی خواهند که به گذشته سیاه و تاریک، گذشته سرشار از زجر و محنت برگردند، بایستی برای تحکیم دموکراسی نوپا و به ثمر رساندن این نظام نورس و تضمین آینده با اعتبار خود و به عنوان شهروندان این جامعه که در برابر سرنوشت خود و جامعه متعهد می باشند با اشتیاق و انگیزه فوق العاده و ملی به پای صندوق های رای حاضرشده و کسانی را به نمایندگی از خویش انتخاب نمایند که در پنج سال آینده، در مورد سرنوشت شان تصمیم درست و مسوولانه بگیرند. حقیقت آشکار نیز همین است که فقط با حضور گسترده مردم در پای صندوق های رای از یک طرف باعث تعین سرنوشت مردم توسط خود مردم، تضمین شود و از سویی پارلمان آینده از مشروعیت بالای بر خوردار خواهد شد. البته این وجیبه تنها بردوش مردم و شهروندان نیست که فقط رای بدهند، بلکه این مسئولیت بعنوان یک رسالت تاریخی و میهنی متوجه نهادها و ارگانهای رسمی و غیررسمی و مدنی نیز می شود. علاوه بر توده مردم که رای خود را به صندوق های رای می ریزند، نامزدان، کارمندان انتخابات و رسانه ها و .... نیز مسئولیت دارند که برای برگزاری یک انتخابات شفاف عادلانه و سراسری سعی و همکاری صادقانه و مجدانه بنمایند، تا پارلمان آینده ممثل واقعی مردم افغانستان باشد. همانطور که تذکر رفت شمارش معكوس براي برگزاري انتخابات پارلماني آغاز گردیده است و تا چند روز ديگر ما شاهد آزموني بزرگ و ملي خواهیم بود.
ناگفته نباید گذاشت که در ماههای اخیر متاسفانه اوضاع امنيتي کشور به نحو بي سابقه‌اي متشنج گردیده، كه اين موضوع حاكي از ناتواني و ضعف نيروهاي امنیتی و نظامی داخلی و خارجي در سركوب مخالفان و استقرار امنيت می باشد، اما خوش بختانه با اين حال مردم ما آمادگی آن را گرفته اند که تا حدامکان در انتخابات پيش رو به رغم فعاليت‌ها و تهدید های مخالفان و دشمنان صلح و امنیت به پای صندوق های رای بروند و سرنوشت خود را بدست خود رقم بزنند. خوش بختانه با همه کاستی ها و نارسایی های که وجود دارد در وجود مردم ما اراده‌اي ملي براي حضور در مناسبت های ملی از جمله برگزاري انتخابات شکل گرفته است و بر خلاف كساني كه انتخابات را بر اساس تفكر قرون وسطايي خود تحريم كرده اند، هيچ يك از اقوام و اصناف و گروههای سیاسی کشور مخالف برگزاري انتخابات پارلمانی نيستند. در باور مردم ما اکنون این تفکر بوجود آمده است که انتخابات و وجود پارلمان يك اصل اسلامي و پذيرفته شده در دنياي امروز می باشد و در پرتو نظم و قانون باید مطالبات برحق خود را دنبال نمایند. در این راستا نهاد پارلمان یکی از مراجع عمده و مهم برای تامین حقوق مردم بشمار می رود. دیگر برای بدست آوردن حق خویش ضرورت ندارد که به شیوه های خشونت بار و جنگ طلبانه و خصمانه روی آورد. بلکه با مشارکت سیاسی و مدنی و از مجاری قانونی می توان در پرتو صلح و صفا و برادری خواست ها و نیازهای مشترک را مطرح نمود و پیرامون برآورده شدن آن بگفتگو پرداخت و راهکار های عملی آن را جستجو نمود. آنچه كه امروز برای مردم ما ثابت گردیده اینست، و واقعیت های سیاسی و اجتماعی نیز بصورت آشکار آن را هویدا ساخته است که بدون حضور فعال و پر جنب و جوش مردم در صحنه، نه انتخابات برگزار خواهد شد و نه بساط جنگ و تروریزم از کشور برچيده خواهد شد. اگر به این نتیجه و باور ملی بخوبی نگریسته شود بطور یقین انتخابات پارلماني در موعد مقرر آن برگزار خواهد شد و تهديد هاي طالبان و مخالفان صلح و ثبات در کشور، قادر نخواهد بود که در اراده عزم مردم خللی وارد نموده و در روند برگزاری انتخابات کارشکنی ایجاد کنند. انتخابات 27 سنبله برای مردم یک آزمون بزرگ ملی برای رفتن بسوی صلح و ثبات، قانونمداری و حکومت داری خوب و تعیین نمایندگان با صلاحیت و شایسته می باشد. هم چنین حضور مردم ما در پای صندوق های رای به منزله جواب رد به طالبان و مخالفان صلح است که بدروغ خود را نماینده اسلام و مردم افغانستان قلمداد می نمایند.
منبع : http://www.dailyafghanistan.com/newspages/opinion2.html#03