متاسفانه زمزمه های چندین پارچگی در بین
هزاره های کویته به گوش میرسد

عبدالله رفیعی
یک شنبه, 11 حوت 1387

چهاردهمین سالروز شهادت مردی فرا میرسد٬ که حرکتش٬ آرمانش و زندگی اش را برای مردمش گذاشته بود. و همیش صدای پر صلابت و دلنشین اش مردم زحمتکش و مظلومش را بسوی آزادی٬ آزاده گی٬ عدالت٬ برادری دعوت میکرد. وی از نفاق رنج میبرد و در سخنرانی هایش اکثراْ چهره های آنانی را که عامل نفاق در بین مردمش بودند افشا نموده و محکوم میکرد .
زمانیکه بنام مردمش دوکانهای سیاست باز شده بود٬ رهبریت مردمش در دست غیر افتاده و تا حتی موجودیت مردمش با دست کاری های بیگانگان به خطر افتاده بود٬ او به پا برخاست. و با درایت و شجاعت موجودیت مردمش را تثبیت نموده و با خونش چنان خط های روشنی برای ملتش بجا گذاشت٬ که تا ابد سر افرازی و سرخ رویی را  نصیب شان کرد.  نتیجه جام شهادت نوشیدنش بود٬ که امروز مذهبش به رسمیت شناخته شده است. شهید مزاری علی وار زندگی کرد و حسین وار در راه آرمانش جام شهادت نوشید. او جانش را فدا کرد تا ما زنده باشیم.   هزاره های شهر کویته بمثل سایر هزاره ها در اقصی نقاط جهان سیزده سال گذشته را یک پارچه و متحد از سالروز شهادت رهبر فرزانه شان تجلیل بعمل آوردند. آنها هر سال را پر شکوه تر از سال گذشته در یک محل و در یک محفل در کنار هم قرار گرفتند. و با خون رهبر شهید شان تجدید میثاق نمودند. در کنار هم بودن و حماسه پایداری سرودن شان را دشمنان نیز دیدند و شنیدند. هزاره های شهر کویته یکدل و هم عقیده درحراست از آرمانهای رهبرشان شعارهای باز هم مقاومت نمودن٬ به هدر ندادن خون شهدا و زندگی نمودن با عزت نفس و شجاعت را سر دادند. آنها مقاومت در برابر تفکر انحصاری و مقاومت در برابر استبداد را چنان سر لوحه زندگی شان قرار داده اند٬ که پایه های ظلم و ارتجاع را تا کاخ های بزرگ استعمار گران به لرزه در آورده است. و امروز دشمنان قسم خورده ما به هر نوع حیله های بی شرمانه شان پناه میبرند تا بتوانند در صفوف مستحکم تر از فولاد ما نفوذ نموده و ما را بشکنانند. ترور شخصیت های برجسته٬ نفاق انداختن در بین اقوام با هم برادر شهر کویته و مهر تروریست زدن بر پیشنانی هموطنان ما حیله هایست که در مورد بکار میروند   عجب است! بر روی خانه های ما حمله می شود. جوانان ما شهید میشوند. شخصیت های برجسته ملی ما ترور میشوند. راه های عبور و مرور بر روی مردم ما مسدود میشود. موتر های مردم ما به غارت میرود٬ ولی باز هم کلمه اغتشاشگر و تروریست بر مردم بی دفاع ما اطلاق میشود. به یقین و باور کامل هستیم٬ که حضور ما در صحنه٬ پیشرفت٬ اتحاد و همبستگی مردم ما برای خصم هرگز قابل قبول نیست. و آنها تلاش نهایی شانرا بکار خواهند برد تا مانع ترقی٬ سواد آموزی٬ رشد اقتصادی٬ بیداری شعور سیاسی و در نهایت حذف فزیکی مردم ما شوند. در حقیقت امروز مردم ما در شهر کویته در نا امن ترین و شکننده ترین فضا زندگی شانرا میگذرانند. و بصورت دیگر میتوان گفت٬ مردم ما در حالت دفاعی قرار دارند.    اما از دشمن چه بنالیم. دشمن دشمن است و وظیفه اش ضربه زدن و تخریب کردن مردم ما. چیزی که از دونیم صد سال بدینسو شاهد آن بوده ایم. اما آنچه صاحب این قلم را واداشت تا این چند سطر را بنگارد٬ متاسفانه بگوش رسیدن زمزه های چندین پارچه شدن مردم خودما٬ توسط خود مردما٬ بنام خود ما و برای خود ماست. هزاره  های شهر کویته٬ بمثل هزاره های ساکن در دیگر نقاط جهان در آستانه برگزاری چهاردهمین سالگرد شهادب رهبر شان قرار دارند و می خواهند امسال سالروز را به مراتب با شکوه تر و اضافه یک سمینار مزاری شناسی برگزار نمایند. اما نمیدانم متاسفانه بگویم یا خوشبختانه بگویم امسال جمع های ارادتمند استاد مزاری خیلی زیاد شده است. و هر کدام شان به هر قیمتی٬ که باشد می خواهند سالروز را تحت قیمومیت خود و یا بطور جداگانه برگزار نمایند. اگرچه این همه احساس ناب و پاک قابل هزاران تقدیر٬ ستایش و افتخار است٬ ولی چیزیکه قابل اندیشه٬ برای مردم ماست خدا ناخواسته به اعماق نفاق٬ و چندین پارچگی کشیده شدن این عشق های زلال مزاری دوستی است.  عظمت و بزرگی  برگزاری سالروز در کنارهم، باهم ، هم عقیده و آرمان ایستادن است. نه اینکه چندین پروگرام ضعیف و جداگانه برگزار نمودن. سالگرد شهادت رهبر شهید همه ساله با قلب های پر از امید برای نزدیکتر شدن به آرمانهای مزاری برگزار می شود. نه شود، که خدا نا خواسته امسال مردم دل شکسته و نا امید گردند. ما باید شرایط زمان و مکان را خوب بشناسیم. و هوشیارانه با حضور خود در یک صحنه واحد یکجا حماسه پایداری سر بدهیم. به یقین همبستگی ما در چهاردهمین سالروز شهادت رهبر فرزانه ما برگ زرین دیگری بر تاریخ رشادت ها و افتخارات مردم ما خواهد بود. ما اگر امروز محتاطانه قدم بر نداریم، خط ترسیم شده مزاری کمرنگ خواهد شد. و دست آورد چهاردهمین سالگرد شهادت بابه صفر خواهد بود. وظیفه همگان است، که در حفظ و رایگان نرفتن خون شهدا تلاش نمایند. امسال باید بزرگان ما یکدسته و متحد بروند قونسلگری٬ که خانه مشترک تمام ملیت های افغانستان است و خواهان برگزاری سالگرد بابه در محوطه آن به مثل سالگرد احمد شاه مسعود و عبدالحق شوند. شهید مزاری خط زندگی مایان را با گفتن:"در مقابل همه ی مردم هزاره یک راه وجود دارد و آن وحدت و یک پارچگی آنهاست." باخون نابش ترسیم نموده است. و حال بر ماست تا از آن پاسداری نماییم.

منبع : جمهوری سکوت

http://www.urozgan.org /