در وقايع غرب كابل چي كساني مقصر اند؟ كوچي ها و مردم محل، يا ...؟!

رهین فرهمند rahinefrahmand@gmail.com

آخرين آمار‌ها و گذارش هاي خبري حاكي از آن است كه در در گيري هاي مردم با كوچيان مسلح و نيروهاي پليس بین ۲۰تا ۲۵ نفراز ساكنان محلي کشته وبیش از ۳۵ نفر زخمی گردیده اند. از آنجاي كه فقط كوچي ها و نيروهاي امنيتي مسلح اند و عكس ها و فيلم هاي منتشر شده از صحنه درگير ها نيز نشان مي دهد كه فقط آنها سلاح در اختيار دارند اين عده از كشته شده ها مردم بي دفاع و غير مسلح محلي است كه عمدتا از مردم هزاره مي باشند. به گذارش بي بي سي این درگیری صبح روز جمعه، ۲۲ اسد در دامنه کوهی در نزدیکی محله دارالامان زمانی آغاز شد که کشمکش میان کوچی ها و ساکنان محل بر سر تصاحب زمین های دامنه های کوههای غربی کابل به خشونت کشیده شد. کشمکش میان دو طرف بر سر تصاحب این زمین ها هر چند از حدود چهل روز پیش آغاز شده بود، اما روز جمعه به خشونت انجامید. مردم محل می گویند که دولت زمین های دامنه های این کوه را به عنوان "گورستان عمومی" در اختیار آنان قرار داده است، اما کوچی ها می گویند که این زمین ها متعلق به آنها است و اکنون پس از مهاجرت سی ساله از پاکستان بازگشته و به ساخت و ساز خانه در آنجا آغاز کرده اند. البته در پی این درگیری کاروانهای نیروهای اردو و پلیس به سوی محل درگیری به حرکت درآمدند. هرچند حضور سنگین آنها در محل، به درگیری میان دو طرف پایان داد، اما صدای گلوله باران پایان نیافت. پلیس تلاش کرد گروهی از ساکنان محل را که در حاشیه محل درگیری جمع شده بودند، متفرق کند، ولی این تلاش پلیس خشم آنها را برانگیخت. ساکنان محل نسبت به عملکرد پلیس و نیروهای امنیتی اعتراض داشتند و آنها پلیس را متهم به حمایت از کوچی ها کردند. ولی پلیس تلاش کرد با تیراندازی هوایی معترضان را متفرق کند، اما این تیراندازی دست کم یک کشته و چندین زخمی بجا گذاشت. بي بي سي مي نويسد تیراندازی پلیس در حضور گروهی از خبرنگاران صورت گرفت، اما هیچ یک از ماموران و افسران پلیس و دیگر نیروهای دولتی حاضر به اظهار نظر در باره تیراندازی ماموران پلیس به سوی مردم نشدند. صدای تیراندازی از چندین نقطه در نزدیک محل درگیری تا چند ساعت دیگر به گوش می رسید. شاهدان عینی می گویند که بیشتر این تیراندازی از سوی پلیس بوده است که تلاش می کرد، اوضاع را تحت کنترل درآورد. در پی به میان آمدن این وضعیت، شماری از ساکنان محله های نزدیک به محل درگیری در دارالامان دست به کوچ زده اند و شماری دیگر از ساکنان محلات "دشت برچی" و حومه غربی شهر کابل در اعتراض به عملکرد پلیس به خیابان ها ریختند. اين در حاليست كه هنوز خاطره تلخ هجوم مسلحانه کوچیها در بهسود ودایمیرداد هنوز از خاطره ها نرفته است كه اين بار عده ي بانام و نشان كوچي به سمت مردم محل آتش گشودند و عده ي را غرق خاك و خون نمودند. متاسفانه اين کشکمش و درگیریها برای نخستین بار نیست که میان کوچی ها و مردم هزاره به وقوع می پیوندد. بلکه این کشمکش سابقه طولانی دارد . چند ماه پیش نیز درگیری مسلحانه بین کوچی ها و مردم هزاره در ولایت های وردک و غزنی رخ داد و شماری از مردم کشته و زخمی شدند. اما واقعيت اين است كه اگر کوچی های افغانستان بر اساس ویژگی های زندگی شان نمی خواهند که مانند دیگر اقوام کشور ساکن باشند این حق را دارند؛ اما تامین این حق نباید به قیمت پایمال شدن حقوق اقوام دیگر کشور تمام شود. وظيفه دولت محترم اين است كه باید در مفاهمه با سران کوچی و اقوام دیگری که با کوچی ها، مشکلات اجتماعی و سیاسی دارند، در پی جستجو و دستیابی راه حلی باشد که رضایت هر کدام از طرفین را شامل شود. دولت باید به گونه ای به حل مساله بپردازد که اگر طرف های درگیر در برخی موارد فکر می کنند حقوق شان پایمال شده است، در برخی موارد دیگر به امتیازاتی هم دست یابند.به این ترتیب هم رضایت نسبی طرفین به دست خواهد آمد و هم یک مشکل تاریخی در افغانستان به یک راه حل دوامدار خواهد رسید. بسياري بر اين باور اند كه طالبان در سایه بیرق کوچیها و پشت گرمی پولیس, غرب کابل را هدف قرار داده است. به باور آنان عدهي مي خواهند هزاره های کابل را از نگاه فزیکی محاصره وبعد به فکر انتقام گیری وادار به ترک انجا نماید. بنا بر اين اگر مماشات حكومت با كوچيها ادامه يابد و به اوضاع نابسامان بي جاشدگان و مجروحين و بازماندگان مقتولين رسيدگي سريع و عادلانه صورت نگيرد اين ذهنيت ها كاملا تقويت خواهد شد. و زمينه هاي شكل گيري بي اعتمادي ملي در سطح فراتر مهيا خواهد شد. اما واقعيت تلخ ديگر اين است كه علاوه بر دولت بايد نخبگان و فعالان جامعه نيز بايد بيش از پيش كمر همت ببندند و بر پايان دادن به اين كشمكش ها و نزاع هاي كه به سود جامعه كشور نیست پايان دهد. بزرگان جامعه هزاره و كوچي بايد با هم بنشينند و با پا در مياني دولت سنگ هاي شان را باهم وا بكنند. متاسفانه بايد گفت هزاره ها به نظر مي رسد عبرت نا پذیري و عدم برد وباری و همپذیری در ميان خود شان عامل مضاعف بيچارگي هاي اين مردم شده است. هزاره هاي مردمي صلح دوست و متمدني در افغانستان است شيوه زندگي و برخورد هاي مدني انان با قضايا مختلف گواه اين مطلب است. بايسته است تا در شرائط كنوني نيز بزرگان جامعه هزاره و كوچي در سايه تفاهم و هم پذيري لازم مشكلات و ختلافات شان را حل نمايند . از همه مهمتررسانه ها مي توانند در تلطيف افكار و انديشه هاي مردم و سوق دهي مردم به سمت ثبات وآرامش و زندگي مدني همت نمايد. اما اين به اين معنا نيست كه در طرف مقابل كسي اقدامي نكند. كوچي ها نيز بايد از مناطق اشغالي رانده شوند زمين هاي كه به عنوان گورستان در اختيار مردم قرار گرفته است قانونا كوچي ها نمي توانند اين ملكيت ها را تصاحب نمايد. بنا بر اين نيرو هاي محترم پليس بجاي آتش باري به سمت مردمان بي دفاع و غير مسلح محلي به بيرون راندن كوچيها از مناطق همت نمايند تا زمينه نزاع ها و كشمكش ها ازبين برود. و دولت نيز بايد هرچه زود تر به اين موارد رسيدگي هاي لازم را به عمل آورد. در غير اين صورت امكان شكل گيري بحران هاي بزرگتر در كشور اصلا دور از انتظار نيست. حرف آخر اينكه اگر بحران بزرگتري شكل بگيرد آن وقت چه كسي مقصر اصلي خواهد بود؟!
منبع : http://www.dailyafghanistan.com/newspages/opinion2.html#04