با نا آشنایان دل آشنا

خواهر ! برادر !
ما ریسمان بدوشان، ما سوگواران همیشگی تاریخ، بیشتر از یک قرن در سوگ غمگینانه و پایدار ناشی از ثقل زنجیر های دست و پاگیر اسارت و صفیر تازیانه ها و گلوله ها بر پشت و پهلوی مان، درین تاریکستان قیر اندود لحظه های احتضار که به غلط نامش را زندگی گذاشته بودیم در اوج محرومیت، درد دانه های نافرجام ماتم را با دهان خونین می سرودیم و سالیان دراز، شاهد بر افراشتن دار ها، کاشتن نیزه زار ها و روئیدن گیاهان مرگ از عفن محیط آلوده به زهر و قتل عام جامعه مان در بن بست های گمنامی و غربت بودیم و درین آشفته بازار جنایت، مظلومیت سرخ رنگ پدران و مادران و خواهران و برادران و اطفال مانرا همچون شرنگ کشنده ی مرگ با دهان خونین مزمزه مینمودیم و با چشمان اشک آلود، امتداد جاده بیکسی را در انتظار خیزش تک سواران عز و شان به جستجو نشسته بودیم .
تا آنکه درین گندیده بازار بیگانگی و بی باوری و بی هویتی مطلق، رائد ایل و مراد جامعه ی خویش را باز یافتیم و چهره "اهورائی" او را از انبوه چهره های "مسخ شده ی لولیده درین لجنزار زندگی شناخته و به او رو آوردیم . بعد از سالها، بیخودی و بی باوری و رنج و درد و شکنجه و خون و کشتار و قتل عام، عطر زیبای مقاومت و خودباوری، مشام بودنمانرا پر نمود و این خود بزرگترین دلیل زنده ماندن مان درین زندگی معکوس گردید .
بی شک این تک سوار تیز تک، مزاری کبیر بود که فریادش را همچون ناقوس مرگ بر گوش طلایه داران استبداد و انحصار به صدا در آورد : " ما ‏يك ملت هستيم و {کسی}بدون ما تصميم گرفته نمي توانند …راه حذف در افغانستان تمام شد و كسي ‏نمي تواند كسي را، ملتي را، حزبي را و مذهبي را حذف بكند. يك راه است، راه تفاهم و پذيرش ‏همديگر" و اینچنین بود که با ردای سرخ شهادت بر تن، در خط گلگون حریت، عدالت و آزادی را با گلوگاه آماسیده از بغض و دردش فریاد نمود، پرده های غاسق و تیره ای جبن و ترس مردمش را درید، تاریخ سراسر رنج  و درد جامعه اش را به خوانش گرفت، رایت عصیان و پیروزی را بر قامت بلند کوچه باغها و منازل گلین غرب کابل به اهتزاز در آورد و آوازه قهرمانی شانرا از فراز دیواره افق بالا برده و به جهانیان نشان داد که: "اکنون پیاده پای دلاور سواره شد" و جامعه ی همیشه مقهور ظلم و ستم هزاره، علیرغم حاکمیت سیاه استبداد و انحصار به پا خاسته اند تا لیلة القدر زندگی نوین را در لوح تقدیر انسانی شان رقم زنند تا درین جشن تولد دوباره با شمع های فروزنده از قامتهای رسای همچون بلندای ایثار و مقاومت، زوایای تاریک برزخ زندگی پر از درد و رنج شانرا نورانی نموده و در پرتو آن، زخمهای عمیق ناشی از ضرب شلاق ستمکاران، بر پشت و پهلوی شانرا به مداوا نشینند . تا در پهن دشت بیکرانه ی سرخ مقاومت و در ستیغ قله ی ایثار، جامعه ی ایجاد کنند که بقول معلم شهید «شریعتی» " پایه هایش از اعتقاد، دیواره اش از عفت، سقفش از غرور، سر درش از عصیان، حریمش آزادی، درش تواضع، فضا یش اخلاص  و هوایش گرم از عشق و دوست داشتن باشد" .