|
|
|
| پیوندها |
 |
|
|
|
|
تصمیم دشوار خروج و سرنوشت مبهم جنگ |
|
|
|
|
|
|
| |
| جستجوگر |
|
|
براي جستجو در موترهای جستجو واژه كليدي مورد نظرتان را وارد کنيد |
|
|
|
|
| |
| تعداد بازدید کنندگان |
|
|
|
|
|
|
تصمیم دشوار خروج و سرنوشت مبهم جنگ
این روزها بحث خروج از افغانستان داغ ترین بحث در محافل سیاسی غرب و منطقه است به طوریکه همه روزه تیتر های اصلی روزنامه ها و نشریات معتبر غربی را موضوع خروج قوای ائتلاف و ناتو از افغانستان تشکیل می دهد. در ایالات متحده آمریکا با آنکه اکثریت نمایندگان حزب دیمکرات بر خروج از افغانستان تاکید می نماید نمایندگان حزب جمهوری خواه در کانگرس با احتیاط بیشتری با مسئله برخورد می کند. در حالی که رییس جمهور آمریکا انتظار پیشنهادات در مورد تعداد سربازانی که در حله اول از افغانستان باید خارج شود را دارد اعضای کانگرس این کشور بحث های داغی در مورد نحوه حضور قوای امریکا در افغانستان را مطرح می کنند. اعضای حزب دموکرات در کانگرس براین پای می فشارند که اداره اوباما، تعداد زیاد سربازان را به خانه برگرداند، اما جمهوری خواهان در این مورد نسبتاً با احتیاط قدم می بردارند. در همین حال کمیته تدارکات کانگرس امریکا در این هفته پیشنهاد عضو کانگرس از حزب جمهوری خواه فرانک ولف را تصدیق نمود که به اساس آن باید یک گروه مستقل، سیاست امریکا را ارزیابی کند. به نوشته روزنامه واشنگتن پست کانگرسمن ولف گفت از آغاز جنگ امریکا در افغانستان 10 سال می گذرد که طولانی ترین جنگ این کشور می باشد، اما نماینده گان منتخب مردم امریکا هنوز یک تصویر واضح از وضعیت جنگ در افغانستان ندارند که حکومت شان از این جنگ چه می خواهد؟ چرا رسیدن به این هدف ضروریست ؟ و تا چه حد امریکا برای رسیدن به این هدف نزدیک شده است؟ اما به نوشته روزنامه اداره امریکا هیچ میل ندارد که بحث های نو را در مورد ستراتیژی افغانستان آغاز کند و در عوض مقامات رسمی می گویند، هدف باید این باشد که در مورد مسایل مشخص در این ستراتیژی که قبلاً جامه عمل پوشیده است بحث شود و به نظر بعضی آنها ، می توان هر نوع شک و تردیدی را که در مورد این ستراتیژی وجود دارد، رفع نمود.
به نظر می رسد طرح خروج از افغانستان بدلیل نامساعد بودن شرائط افغانستان برای این خروج اینک به یک بحث چالشی در حلقات سیاسی آمریکا تبدیل شده است. این در حالیست که برنامه های کمکی آمریکا به افغانستان طی سالهای اخیر نیز آماج انتقاداتی از جانب برخی کارشناسان و تحلیلگران قرارگرفته است. به باور این عده اگر کمک رسانی ها در افغانستان به صورت کار آمد و شفاف در این سالها انجام می شد اکنون ما شاهد اوضاع به مراتب بهتری در افغانستان بودیم. که در آن صورت برای خروج ازاین کشور نیز با چالش های کمتری روبرو می بودیم. فایننشل تایمز در مطلبی تحت عنوان «تنها با ارزیابی دوباره کمکها، می توان افغانستان را نجات داد» می نویسد در گزارش اخیر کمیته روابط خارجی سنای امریکا آمده که برنامه های کمکی امریکا به افغانستان ناکام بوده است، اما با آنهم امریکا تصمیم گرفته که بین سال 2010 تا 2012 در حدود 15 ملیارد دالر دیگر را در افغانستان به مصرف برساند که یک ملیارد دالر بیشتر از تمام مصارفی می باشد که قبل از آن در افغانستان صورت گرفته بود. تحلیل گر فاینشنل تایمز بر این باور است که بیم آن می رود حالت فعلی افغانستان مثل مشهور قدیمی را به حقیقت تبدیل کند که می گفتند ما چهره دشمن را دیدیم و این دشمن خود ما بودیم، زیرا سیلاب کمکها و لشکر قراردادی ها جز مشکل در این کشور می باشند نه راه حل آن. او پیشنهاد می کند اگر جامعه جهانی می خواهد که افغانستان بعد از خروج نظامی امریکا از این کشور در سال 2014 باز هم امکان دوام زندگی را داشته باشد، بهتر است بر سیاست کمک های خود در این کشور تجدید نظر کند و اولویت ها را مشخص بسازد که آیا بیشتر به تامین امنیت توجه می کند، یا بازسازی به شکل فعلی آن؟.
به باور نگارنده سیاست اصلی آمریکا و غرب در افغانستان بیشتر امنیت محور بوده است تا عدالت محور و توسعه محور. در این سالها دولت افغانستان نیز همین سیاست امنیت محور را دنبال کرد در حالیکه می شد همزمان و درکنار این به بحث عدالت و توسعه در این کشور نیز بصورت جدی توجه کرد. رویکرد امنیتی به مسائل مشکل عمده اش این است که دولت از سایر بخش های بسیار مهم و حیاتی غافل می شود و در نتیجه زمانیکه یک تعادل لازم در تمامی عرصه ها وجود نداشته باشد این خود با عث بحران و شکل گیری چلنچ های تازه می گردد. اکنون کشور یک حالت کاریکاتوری بخود گرفته است بخش های خاصی از کشور به لحاظ امنیتی بسیار خوب است این البته بیشتر بخاطر ویژگی های جغرافیایی مناطق و ساکنانی است که در این مناطق ساکن بوده است اما همین مناطق از لحاظ ساخت و ساز و توسعه زیر ساخت ها زیر صفر قرار می گیرد. یعنی هیچ کاری در این سالها دراین مناطق نشده است. برعکس بر خی مناطق دیگر کشور که از نظر امنیتی وضعیت بسیار وخیمی داشته است اتفاقا بیشترین بودجه های ساخت و ساز و بازسازی نیز در همین مناطق کشور هزینه شده و درصد بالای این بودجه ها نیز بدلیل تخریب های گسترده در واقع هدر رفته است. اگر این بودجه ها در مناطق امن تر هزینه می شد نه تنها هدر نرفته بود که تمامی شهروندان کشور می توانستند از مناطق ناامن کشور به این مناطق برای کار یابی و امرار معاش مهاجرت نمایند.
نکته ی مهم تراین است که در این صورت اکنون غرب و دولت افغانستان دیدگاه بخش های وسیع از شهروندان این کشور را نسبت به خود تغییر داده و یک اعتماد قوی را در افکار عمومی افغانستان بوجود می آورد. مردم باور می کردند که دولت به عدالت اجتماعی و توسعه متوازن در کشور پایبند و متعهد است و جامعه جهانی بویژه ایالات متحده آمریکا نیز از چنین سیاستی در افغانستان حمایت و پیروی می کند. اما اکنون با آنکه بودجه ها و هزینه های سنگینی در مناطق خاص کشور هزینه شده است نه تنها دست آورد قابل توجهی نداشته است بلکه بدلیل نا امنی های گسترده در این مناطق عملا این پروژه ها فاقد باز دهی اند. این مسئله خود باعث شده است که یک نوع شکاف و بی اعتمادی نیز در سطح جامعه افغانی نسبت به مسائل کشور بوجود آید. بنا براین اگر دولت افغانستان و جامعه جهانی بخواهد حمایت حد اکثری جامعه افغانی را با خود داشته باشد باید در فرصت موجود بر انکشاف و توسعه متوازن در افغانستان به جد توجه نماید. بنا بر این در بازبینی برنامه کمک های ایالات متحده آمریکا باید این مسائل نیز بصورت جدی بررسی گردد. در غیر این صورت مخالفان دولت افغانستان و می توانند خلا ها و ضعف ها در برنامه های دولت افغانستان و شرکت های کمک کننده خارجی را برجسته نموده و مردم را نسبت به شرائط پیش آمده بدبین نماید تا نتیجه جنگ و مبارزه نفس گیر چندین ساله در افغانستان به گونه ی دیگری رقم بخورد.
منبع : http://www.dailyafghanistan.com/newspages/opinion2.html#03
|
|
| |
|
|
| |
|
|
